Poszukiwanie i Ratownictwo

cs.jpg


Międzynarodowy satelitarny system dla poszukiwania i ratownictwa

Misją Programu Cospas-Sarsat jest, poprzez satelity i komponenty naziemne sytemu, dostarczenie do służby poszukiwania i ratownictwa dokładnych, aktualnych i rzetelnych informacji o wykrytym sygnale niebezpieczeństwa, emitowanym przez nadajnik sygnału niebezpieczeństwa ELT, EPIRB i PLB pracującym na częstotliwości 406MHz.

Geneza Programu Cospas-Sarsat rozpoczyna się 29 listopada 1979 r. w Leningradzie (obecnie Petersburg). Francja, Kanada, ZSRR i Stany Zjednoczone podpisują pierwsze porozumienie o współpracy, ratyfikowane w 1980 r., integrując narodowe systemy w jeden, międzynarodowy system Cospas-Sarsat, umożliwiając bardziej efektywne wykorzystywanie wszystkich aktywnych satelitów do odbioru sygnałów niebezpieczeństwa, wysyłanych na częstotliwości 121.5MHz i 406MHz, w dowolnym miejscu na świecie.

Etap testów próbnych, prowadzony w latach 1982-1984 potwierdza, przyjęte w fazie planowania możliwości systemu, deklarując gotowość operacyjną systemu. 5 października 1984 r., Francja, Kanada, ZSRR i Stany Zjednoczone podpisują drugie porozumienie o współpracy i tym samym, podczas pierwszego spotkania komitetu Cospas-Sarsat w lipcu 1985 r., system Cospas-Sarsat potwierdza zadeklarowaną pełną gotowość operacyjną.
W 1988 r., Francja, Kanada, ZSRR i Stany Zjednoczone podpisują trzecie porozumienie o współpracy w ramach programu Cospas-Sarsat. Porozumienie stanowi o istocie Programu Cospas-Sarsat, zapewniając gwarancje finansowe i ciągłość operacyjną systemu oraz dostępność na równych prawach i zasadach dla wszystkich państw.
  

Cospas Sarsat System Graphic
System COSPAS-SARSAT: Ogólna zasada działania


W sytuacji niebezpieczeństwa, aktywowany nadajnik sygnału niebezpieczeństwa emituje sygnał niebezpieczeństwa na częstotliwości 406MHz (1). Sygnał niebezpieczeństwa odbierany jest przez satelity systemu Cospas-Sarsat (2) i przesyłany do naziemnych komponentów systemu – LUT (3). Następnie, odebrany sygnał niebezpieczeństwa przesyłany jest do Centrum Kontroli Misji systemu – MCC (4) oraz do Ośrodków Koordynacji Poszukiwania i Ratownictwa – RCC (5), które inicjują rozpoczęcie akcji poszukiwawczo-ratowniczej, której zadaniem jest udzielenie pomocy osobom będącym w sytuacji niebezpieczeństwa.

W dniu 31 maja 2005 r. w Warszawie Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, upoważniony Uchwałą Rady Ministrów Nr 107/2005 z dnia 25 kwietnia 2005 r., podpisał Notę o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Programu Międzynarodowego COSPAS-SARSAT jako Państwo Użytkownik (Monitor Polski z 2006 r. Nr 13, poz. 171), której jest wykonawcą.
Zgodnie z Oświadczeniem rządowym z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie związania Rzeczypospolitej Polskiej Notą o przystąpieniu do Programu Międzynarodowego COSPAS-SARSAT jako Państwo Użytkownik, podpisaną w Warszawie dnia 31 maja 2005 roku (Monitor Polski z 2006 r. Nr 13, poz. 172), Polska od 16 września 2005 r. jest pełnoprawnym członkiem Programu Cospas-Sarsat.

Główne zadania Urzędu Lotnictwa Cywilnego, wynikające z członkowstwa Polski w Programie Cospas-Sarsat:

  • prowadzenie ewidencji pokładowych i osobistych nadajników sygnału niebezpieczeństwa ELT, EPIRB i PLB 406MHz oraz przekazanie informacji zawartych w ewidencji do Ośrodka Koordynacji Poszukiwań i Ratownictwa Lotniczego – ARCC Warszawa;
  • opracowywanie rocznego raportu dotyczącego oceny elementów sytemu Cospas-Sarsat;
  • współpraca z Sekretariatem Programu Cospas-Sarsat;
  • nadzór nad Polską Agencją Żeglugi Powietrznej (SPOC Polska) w zakresie współpracy z Centrum Kontroli Misji Systemu Cospas-Sarsat – CMC Moskwa; 
  • wdrażanie i nadzór nad stosowaniem w Polsce przyjętych przez Radę Programu Cospas-Sarsat protokołów kodowania nadajników sygnału niebezpieczeństwa;
  • koordynowanie wykonywania testów nadajników sygnału niebezpieczeństwa, zgodnie z zalecaną i zatwierdzoną przez Radę Programu Cospas-Sarsat procedurą, opublikowaną w dokumencie C/S S. 007 „Handbook of Beacon Regulations” i na stronie internetowej Urzędu Lotnictwa Cywilnego;
  • monitorowanie właściwego wykorzystania nadajników sygnału niebezpieczeństwa zarejestrowanych w Polsce;
  • współpraca z Polską Agencją Żeglugi Powietrznej, ARCC Warszawa i Morską Służbą Poszukiwania i Ratownictwa w sprawach dotyczących Programu Cospas-Sarsat. 

Obecnie, do Programu Cospas-Sarsat należą 44 państwa członkowskie. 

panstwa_czlonkowskie.jpg




Decyzją Rady Międzynarodowego Programu Cospas-Sarsat, od 1 lutego 2009 roku, satelity systemu nie monitorują już sygnałów niebezpieczeństwa, emitowanych przez nadajniki sygnału niebezpieczeństwa na częstotliwości 121.5MHz.

Mimo wszystko częstotliwość 121.5MHz, zgodnie z międzynarodowymi normami i zalecanymi metodami postępowania zawartymi w Załączniku 10 Łączność lotnicza  do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisanej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 roku , jest wciąż częstotliwością alarmową. Częstotliwość 121.5MHz wykorzystują także poszukiwawczo-ratownicze statki powietrzne, prowadząc poszukiwania sposobem przy-rządowym w czasie akcji poszukiwawczo-ratowniczej.

Od grudnia 2016 roku Program Cospas-Sarsat wspierany jest przez satelitarny system MEOSAR, składający się z konstelacji satelitów: amerykańskiego GPS, europejskiego Galileo i rosyjskiego Glonass. System MEOSAR osiągnie pełną gotowość operacyjną w roku 2020. Zapewni ciągłe i pełne pokrycie kuli ziemskiej i umożliwi szybszą i bardziej precyzyjną lokalizację nadajnika sygnału niebezpieczeństwa.

satelity.jpg

System MEOSAR to także funkcja Return Link Service, która będzie dostępna wraz z nadajnikami sygnału niebezpieczeństwa drugiej generacji. Funkcja Return Link Service polega na przesłaniu przez naziemny komponent systemu informacji zwrotnej, do nadajnika sygnału niebezpieczeństwa, który wygenerował sygnał niebezpieczeństwa, jako potwierdzenia odebrania sygnału niebezpieczeństwa przez satelity systemu Cospas-Sarsat.

rls.jpg

 

Na podstawie wymagań rozporządzenia Komisji (UE) nr 965/2012 z dnia 5 października 2012 r. ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do operacji lotniczych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008, wszystkie statki powietrzne muszą być wyposażone w odpowiednią ilość nadajników sygnału niebezpieczeństwa statku powietrznego (ELT). W przypadkach określonych w rozporządzeniu Komisji nr 965/2012, nadajnik ELT można zastąpić osobistym nadajnikiem niebezpieczeństwa (PLB) noszony przez członka załogi lub pasażera. Ponieważ nadajnik PLB nie stanowi stałego wyposażenia radiowego statku powietrznego do jego rejestracji w ewidencji prowadzonej przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego i użytkowania konieczne jest uzyskanie pozwolenia radiowego wydawanego przez Urząd Telekomunikacji Elektronicznej.  
Informacje o zasadach uzyskania pozwolenia radiowego na używanie PLB są dostępne na stronie UKE:

http://www.uke.gov.pl/pozwolenia-plb-13144

Wymóg ten nie dotyczy statków powietrznych, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008, gdyż podlegają one wymogowi rozporządzenia wydanego na podstawie art. 159 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych (Dz. U. Nr 262, poz. 2609).

Nadajniki muszą umożliwiać jednoczesną transmisję sygnału niebezpieczeństwa na częstotliwości 121,5 MHz i 406 MHz.

Szczegóły dotyczące ilości urządzeń i ich typów zawarte są w odpowiednich załącznikach do rozporządzenia Komisji (UE) nr 965/2012 (PART-CAT, PART-NCC, PART-NCO, PART-SPO), np. dla samolotów innych niż skomplikowane użytkowanych w lotnictwie GA obowiązuje wymóg określony w przepisie NCO.IDE.A.170.

Na podstawie art. 140e ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze i rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2013 r. w sprawie ewidencji pokładowych i osobistych nadajników sygnału niebezpieczeństwa (Dz. U. poz. 1132) właściciel lub użytkownik nadajnika sygnału niebezpieczeństwa jest zobowiązany do jego rejestracji w ewidencji pokładowych i osobistych nadajników sygnału niebezpieczeństwa, prowadzonej przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

Zgłoszenie dokonuje się w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, poprzez przesłanie, do Urzędu Lotnictwa Cywilnego prawidłowo wypełnionego formularza rejestracyjnego.

Prawidłowość danych podanych w formularzu musi być potwierdzona podpisem właściciela/użytkownika nadajnika sygnału niebezpieczeństwa.

Przed dokonaniem rejestracji, właściciel/użytkownik nadajnika sygnału niebezpieczeństwa musi dysponować ważnym pozwoleniem radiowym lub wystąpić o wydanie pozwolenia radiowego do Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) i przesłać, wraz z formularzem rejestracyjnym, kopię wniosku o wydanie pozwolenia radiowego – przesłanego do UKE i kopię dowodu wniesienia opłaty skarbowej za wydanie pozwolenia radiowego.

Wypełniony i podpisany formularz należy przesłać na adres:

Urząd Lotnictwa Cywilnego
Departament Żeglugi Powietrznej
ul. Marcina Flisa 2, 02-247 Warszawa
lub adres e-mail: asar@ulc.gov.pl
z adnotacją: Formularz-Beacon 406MHz

Formularz rejestracyjny dostępny jest w wersji elektronicznej:

docxplik do pobrania66.11 KB

W związku z realizacją obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 13 w związku z art. 5 ust. 1 pkt a oraz art. 5 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) przed wypełnieniem formularza należy zapoznać się z informacją znajdująca się na jego drugiej stronie.

Przy wypełnianiu formularza rejestracyjnego należy także pamiętać, że zgodnie z zaleceniami Państwowej Komisji Badania Wypadków Morskich (PKBWM), w rubryce „Dane kontaktowe dostępne 24H na dobę”, należy podawać imię, nazwisko, adres pocztowy i telefon kontaktowy co najmniej jednej osoby do kontaktu na wypadek niebezpieczeństwa, innej niż właściciel nadajnika wskazany w rubryce „Dane właściciela/użytkownika”. Doświadczenia PKBWM wynikające z badania zdarzeń pokazują, że wskazanie właściciela jako osoby do kontaktu na wypadek niebezpieczeństwa utrudnia działanie służby poszukiwania i ratownictwa i może skutkować opóźnieniem w rozpoczęciu działań poszukiwawczo ratowniczych i udzieleniu pomocy osobom poszkodowanym.

W przypadku dodatkowych pytań związanych z rejestracją i protokołami kodowania nadajników sygnału niebezpieczeństwa, prosimy o kontakt z Wydziałem Poszukiwania i Ratownictwa Lotniczego: tel.: (22) 520 72 27

Wzór rejestracji nowego nadajnika sygnału niebezpieczeństwa

ELT: pdfplik do pobrania74.26 KB

EPIRB: pdfplik do pobrania73.75 KB

PLB: pdfplik do pobrania73.65 KB

Protokoły kodowania obowiązujące w Polsce

Urząd Lotnictwa Cywilnego jako Agencja Współpracująca z Międzynarodowym Programem Cospas-Sarsat w porozumieniu z Radą Programu, ustalił następujące protokoły kodowania dla nadajników sygnału niebezpieczeństwa 406MHz, użytkowanych w Polsce – kod kraju 261.

Protokoły kodowania:
pdfplik do pobrania22.21 KB

Protokół Aviation User – umożliwiający zakodowanie czterech nadajników ELT 406MHz na jednym statku powietrznym, z użyciem znaków rejestracyjnych statku powietrznego
pdf plik do pobrania 417.18 Kb

Dla przypadku protokółów bez przekazywania współrzędnych – wiadomość krótka:

ELT:

  • protokół użytkownika lotniczy (aviation user) z zakodowanym znakiem rozpoznawczym statku powietrznego;
  • protokół użytkownika seryjny (serial user) z zakodowanym 24-bitowym adresem statku powietrznego.

ELT (AP) i ELT (S): protokół użytkownika seryjny (serial user) z zakodowanym numerem seryjnym ELT i numerem certyfikatu typu Cospas-Sarsat.

EPIRB – protokół użytkownika morski (maritime user) z zakodowanym numerem MMSI.

Dla EPIRB będących na wyposażeniu statków powietrznych – protokół użytkownika seryjny (serial user) z zakodowanym numerem seryjnym EPIRB i numerem certyfikatu typu Cospas-Sarsat.

PLB – protokół użytkownika seryjny (serial user) z zakodowanym numerem seryjnym PLB i numerem certyfikatu typu Cospas-Sarsat.

Dla przypadku protokółów z przekazywaniem współrzędnych – wiadomość długa:

ELT:

  • protokół lokacyjny użytkownika (user location) z zakodowanym znakiem rozpoznawczym statku powietrznego;
  • protokół lokacyjny użytkownika (user location) z zakodowanym 24-bitowym adresem statku powietrznego;
  • standardowy protokół lokacyjny (standard location) z zakodowanym 24-bitowym adresem statku powietrznego.

ELT (AP) i ELT (S): protokół lokacyjny użytkownika (user location) i standardowy protokół lokacyjny (standard location) z zakodowanym numerem seryjnym ELT i numerem certyfikatu typu Cospas-Sarsat.

EPIRB:

  • protokół lokacyjny użytkownika (user location) z zakodowanym numerem MMSI;
  • standardowy protokół lokacyjny (standard location) z zakodowanym numerem MMSI.

Dla EPIRB będących na wyposażeniu statków powietrznych – standardowy protokół lokacyjny (standard location) z zakodowanym numerem seryjnym EPIRB i numerem certyfikatu typu Cospas-Sarsat.

PLB:

  • protokół lokacyjny użytkownika (user location) z zakodowanym numerem seryjnym PLB i numerem certyfikatu typu Cospas-Sarsat;
  • standardowy protokół lokacyjny (standard location) z zakodowanym numerem seryjnym PLB i numerem certyfikatu typu Cospas-Sarsat.

Numer certyfikatu typu Cospas-Sarsat dostępny jest na stronie internetowej i zdefiniowany jest jako
C/SNo.:

http://www.cospas-sarsat.int/en/beacons-pro/experts-beacon-information/approved-beacon-models-tacs

Informacje o kodowaniu nadajników sygnału niebezpieczeństwa zawarte są również w dokumentach Cospas-Sarsat:  

C/S G.005 Cospas-Sarsat Guidelines on 406MHz Beacon Coding, Registration, and Type Approval;

C/S S.007 Cospas-Sarsat Handbook of Beacon Regulations;

C/S T.001 Specification for Cospas-Sarsat 406MHz Distress Beacons.

Testowanie nadajników sygnału niebezpieczeństwa ELT-EPIRB-PLB 406MHz może odbyć się według następujących sposobów:

1.    Wykorzystanie podczas testu, przełącznika SELF-TEST na obudowie nadajnika sygnału niebezpieczeństwa;
2.    Zastosowanie jednego z dwóch protokołów kodowania nadajnika sygnału niebezpieczeństwa: Test User Protocol lub Test Location Protocol;
3.    Aktywację nadajnika sygnału niebezpieczeństwa w tryb pracy operacyjnej, tzw. LIVE TEST.

Wykorzystanie podczas testu przełącznika SELF-TEST na obudowie nadajnika sygnału niebezpieczeństwa
Zastosowanie podczas testu przełącznika SELF-TEST na ¬obudowie nadajnika sygnału niebezpieczeństwa nie skutkuje wysłaniem przez sam nadajnik sygnału niebezpieczeństwa.

SELF-TEST umożliwia tylko i wyłącznie „samosprawdzenie” nadajnika sygnału niebezpieczeństwa, w tym stanu baterii oraz dokonanie testu częstotliwości alarmowej 121.5MHz.

Zaleca się wykorzystywanie trybu SELF-TEST jako podstawowego rodzaju testowania nadajnika, który powinien być wykonywany nie częściej niż raz do roku.

Zastosowanie jednego z dwóch protokołów kodowania nadajnika sygnału niebezpieczeństwa: Test User Protocol lub Test Location Protocol

Użycie podczas testu nadajnika sygnału niebezpieczeństwa Test User Protocol lub Test Location Protocol wymaga, na czas testu, przekodowania nadajnika sygnału niebezpieczeństwa.

Sygnał jest wysyłany przez nadajnik sygnału niebezpieczeństwa, odbierany przez satelitarne elementy Systemu COSPAS-SARSAT, identyfikowany jako sygnał testowy i przekazywany służbom poszukiwawczo-ratowniczym danego państwa, na terytorium którego taki test nadajnika sygnału niebezpieczeństwa jest przeprowadzany.

Jaki zastosować protokół kodowania nadajnika sygnału niebezpieczeństwa na czas wykonywania testu?

  • Test User Protocol – dla nadajników sygnału niebezpieczeństwa, które nie posiadają zdolności do przekazywania współrzędnych geograficznych;
  • Test Location Protocol – dla nadajników sygnału niebezpieczeństwa, które posiadają zdolność do przekazywania współrzędnych geograficznych.

Aktywacja nadajnika sygnału niebezpieczeństwa w tryb pracy operacyjnej, tzw. LIVE TEST

  • Ze względu na specyficzny charakter, LIVE TEST powinien być ograniczony do minimum, albowiem aktywacja nadajnika sygnału niebezpieczeństwa w tryb pracy operacyjnej może skutkować rozpoczęciem działań i prowadzeniem akcji poszukiwawczo-ratowniczej.
  • Podczas przeprowadzania LIVE TEST nadajnik sygnału niebezpieczeństwa wysyła sygnał, który jest odbierany przez satelitarne elementy Systemu COSPAS-SARSAT, identyfikowany jako sygnał niebezpieczeństwa i przekazywany służbom poszukiwawczo-ratowniczym danego państwa, na terytorium którego nastąpiła aktywacja nadajnika sygnału niebezpieczeństwa i kraju, w którym nadajnik jest zarejestrowany (którego kod kraju jest zakodowany w 15 HEX ID nadajnika).
  • W przypadku nadajników analogowych wysyłających sygnał niebezpieczeństwa tylko na częstotliwości 121,5 MHz, sygnał jest odbierany przez lotnicze stacje radiowe, służby ATS i statki powietrzne.

Informacje dodatkowe

Za wyjątkiem przeprowadzania SELF-TEST, każde testowanie nadajnika sygnału niebezpieczeństwa wymaga uzyskania zgody od właściwego terytorialnie Centrum Kontroli Misji (Mission Control Centre-MCC) Systemu COSAPAS-SARSAT.

Urząd Lotnictwa Cywilnego jest Agencją Współpracującą z Międzynarodowym Programem COSPAS-SARSAT, testy nadajników są koordynowane przez Cywilno-Wojskowy Ośrodek Koordynacji Poszukiwania i Ratownictwa Lotniczego (ARCC Warszawa ), usytułowany w PAŻP. Ośrodek jest organem odpowiedzialnym za planowanie, koordynację i nadzorowanie działań poszukiwawczo-ratowniczych prowadzonych przez mobilne jednostki służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego (służby ASAR) w całym FIR Warszawa.


Z uwagi na powyższe, wszystkie informacje o konieczności przeprowadzenia testu nadajnika sygnału niebezpieczeństwa należy przekazać przed wykonaniem testu na adres arcc@pansa.pl. Informacje o testach należy przekazać nie później niż 24 godziny przed planowanym terminem przeprowadzeniem testu.


Informacja taka powinna zawierać:

  • dane kontaktowe do osoby odpowiedzialnej za przeprowadzenie testu;
  • informacje o typie, producencie, modelu i numerze seryjnym nadajnika sygnału niebezpieczeństwa użytym w teście;
  • 15 heksadecymalny kod identyfikacyjny nadajnika sygnału niebezpieczeństwa;
  • informację o miejscu przeprowadzania testu: datę, planowany czas rozpoczęcia i zakończenia testu oraz w miarę możliwości – współrzędne geograficzne miejsca, w którym wykonywany będzie test nadajnika sygnały niebezpieczeństwa;
  • powód przeprowadzania testu nadajnika sygnały niebezpieczeństwa.


Tak przygotowana informacja o teście nadajnika sygnału niebezpieczeństwa jest przesyłana przez Ośrodek Poszukiwań i Ratownictwa Lotniczego (ARCC Warszawa ) do właściwie terytorialnego Centrum Kontroli Misji Systemu COSAPAS-SARSAT, jak również do Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

W przypadku jeżeli nastąpi niezamierzona aktywacja nadajnika sygnału niebezpieczeństwa – aktywacja nie związana z realnym zagrożeniem, lub konieczność przeprowadzenia nieplanowanego testu nadajnika (nie dotyczy: SELF-TEST) – o zaistniałej sytuacji należy natychmiast poinformować ARCC Warszawa (tel.: 22 574 51 90 lub 885 745 190, adres e-mail: arcc@pansa.pl) lub najbliższy organ zapewniający służbę kontroli lotniska (TWR). Dane kontaktowe organów zapewniających służbę TWR w FIR Warszawa dostępne są w AIP Polska.

Pamiętajmy, że:

  • każde włączenie nadajnika sygnału niebezpieczeństwa w tryb pracy operacyjnej, niezależnie od godziny jego uruchomienia i czasu jego pracy, powoduje wygenerowanie sygnału niebezpieczeństwa. Sygnał ten będzie odebrany przez system Cospas-Sarsat i przekazany do służby poszukiwania i ratownictwa, która jest zobligowana do podjęcia działań wyjaśniających;
  • testu nadajnika sygnału niebezpieczeństwa nie należy przeprowadzać zbyt często, gdyż wpływa on na stan baterii. Częstotliwość przeprowadzania testu powinna być zgodna z wytycznymi producenta nadajnika;
  • z uwagi na bezpieczeństwo ruchu lotniczego test nadajnika sygnału niebezpieczeństwa powinien trwać nie dłużej niż 5-10 min. Nie dotyczy: SELF-TEST;
  • informacje o zaplanowanym teście nadajnika sygnału niebezpieczeństwa należy przesłać do Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Nie dotyczy: SELF-TEST.

W przypadku dodatkowych pytań związanych z testowaniem nadajników sygnału niebezpieczeństwa, prosimy o kontakt z:
Departamentem Żeglugi Powietrznej
tel.: 22/520 72 27
 e-mail: asar@ulc.gov.pl

 

Cywilno-Wojskowy
Ośrodek Koordynacji Poszukiwania i Ratownictwa Lotniczego
ARCC Warszawa

ARCC Warszawa jest organem odpowiedzialnym za planowanie, koordynację i nadzorowanie działań poszukiwawczo-ratowniczych prowadzonych przez mobilne jednostki służby ASAR w całym FIR Warszawa.

 

ARCC

 

Adres pocztowy:
ARCC Warszawa
ul. Wieżowa 8
02-147 Warszawa
Telefon: (22) 574 51 90
Faks: (22) 574 51 99
AFS: EPWWYCYX
e-mail: arcc@pansa.pl

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

OK